ΓΕΝΙΚΑ
Η Ρήξη του Αχίλλειου Τένοντα αποτελεί τη σοβαρότερη και συχνότερη ρήξη τένοντα στο κάτω άκρο. Αφορά κυρίως ερασιτέχνες αθλητές, μπορεί όμως να συμβεί και σε επαγγελματίες, λόγω υψηλών καταπονήσεων.
- ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΡΗΞΗ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΙΟΥ ΤΕΝΟΝΤΑ;
Ο Αχίλλειος Τένοντας είναι ο ισχυρότερος τένοντας του ανθρώπινου σώματος, καθώς δέχεται και μεταβιβάζει δυνάμεις 6 με 10 φορές μεγαλύτερες από το σωματικό βάρος. Σχηματίζεται από τη συμβολή των τενόντων του γαστροκνήμιου και του υποκνημιδίου μυός και συνδέει την γαστροκνημία (γάμπα) με την πτέρνα, αποτελώντας σημαντικότατη δομή για τη βάδιση και το τρέξιμο.
Η Ρήξη του Αχίλλειου Τένοντα χαρακτηρίζεται από την οξεία, τραυματική λύση της συνέχειας του και επηρεάζει την ικανότητα του ατόμου να βαδίσει. Οι περισσότερες ρήξεις παρατηρούνται 2-5 εκ. πάνω από την κατάφυση του τένοντα στην πτέρνα, περιοχή που χαρακτηρίζεται από μειωμένη αγγείωση. Ο συχνότερος μηχανισμός κάκωσης σχετίζεται με την αιφνίδια, βίαιη ραχιαία κάμψη της ποδοκνημικής άρθρωσης. Ωστόσο συχνές είναι και οι αυτόματες ρήξεις.
- ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΟΔΙΑΘΕΣΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ
Έχουν ενοχοποιηθεί διάφοροι παράγοντες που σχετίζονται με την ρήξη του Αχίλλειου Τένοντα.
Οι κυριότεροι είναι οι εξής:
- Ηλικία ( μεγαλύτερη επίπτωση στην 3η-5η δεκαετία της ζωής )
- Φύλο ( συχνότερα στους άνδρες )
- Μη συστηματική άθληση- Ελλιπής προθέρμανση
- Υπέρχρηση του τένοντα και η ενδοτένοντια εκφύλιση
- Τοπική έγχυση κορτικοστεροειδών και η εκτεταμένη λήψη αντιβιοτικών ( Φθοριοκινολόνες )
- Συστηματικές Παθήσεις ( Ουρική Αρθρίτιδα, Υπερθυρεοειδισμός, Κολλαγόνωση )
- Διαταραχές μηχανικής άκρου ποδός
- ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΡΗΞΗΣ ΤΟΥ ΑΧΙΛΕΙΟΥ ΤΕΝΟΝΤΑ;
Ο ασθενής κατά τη διάρκεια του τραυματισμού πολλές φορές μπορεί να αισθανθεί ή να ακούσει τον Αχίλλειο του τένοντα να σπάει. Ο πόνος είναι οξύς και συνοδεύεται από εντοπισμένο οίδημα. Αμέσως μετά τη ρήξη ο ασθενής αδυνατεί να βαδίσει και να κάμψει το πόδι του. Χαρακτηριστική είναι η αδυναμία του να σταθεί στις μύτες των ποδιών του.
- ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΡΗΞΗΣ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΙΟΥ ΤΕΝΟΝΤΑ;
Το ιστορικό του ασθενούς και η κλινική εξέταση δίνουν σημαντικές πληροφορίες για τον τραυματισμό. Κατά την κλινική εξέταση ο ιατρός είναι δυνατόν να ψηλαφήσει το κενό που δημιουργείται μετά τη ρήξη. Η θετική δοκιμασία Thompson ( πρόκληση παθητικής πελματιαίας κάμψης, μετά από συμπίεση της γαστροκνημίας όταν το πόδι βρίσκεται σε ηρεμία ) σχετίζεται ισχυρά με τη ρήξη του Αχίλλειου τένοντα. Ωστόσο, απαραίτητη για την επιβεβαίωση της διάγνωσης είναι η διενέργεια υπέρηχου ή μαγνητικής τομογραφίας.
- ΠΩΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ Η ΡΗΞΗ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΙΟΥ ΤΕΝΟΝΤΑ;
Η συντηρητική θεραπεία με την ακινητοποίηση του άκρου με νάρθηκα για αρκετές εβδομάδες, συστήνεται κυρίως σε ασθενείς μεγαλύτερης ηλικίας ή σε ασθενείς χαμηλών λειτουργικών απαιτήσεων. Ωστόσο σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο επαναρρήξης του τένοντα (30-35%).
Η χειρουργική αντιμετώπιση είναι συνήθως η μέθοδος εκλογής. Σε αυτήν συμπεριλαμβάνεται η συρραφή του αχιλλείου τένοντα είτε ανοικτά, είτε διαδερμικά. Τα πλεονεκτήματα της χειρουργικής αντιμετώπισης είναι η μείωση του κινδύνου μιας νέας ρήξης και η ανάκτηση της μυϊκής ισχύος. Μετεγχειρητικά τοποθετείται ένας ειδικός νάρθηκας ακινητοποίησης του άκρου ποδός. Ακολουθεί η προοδευτική κινητοποίηση με ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης και ένα ειδικό πρόγραμμα φυσικοθεραπείας. Αρχικά η βάδιση επιτρέπεται με τη χρήση βακτηρίων, χωρίς να φορτίζεται το πόδι, ενώ η επιστροφή στις αθλητικές δραστηριότητες με την κατάλληλη προετοιμασία επιτρέπεται μετά από 7-8 μήνες.
